Powrót do szkoły.

           O nie! Rozpoczął się koszmar, trwa już dwa tygodnie! Pierwsza kartkówka już napisana, z matematyki, jeszcze nie nie wiem co dostałam. A teraz najważniejszy rok, mam już przygotowania do bierzmowania, więc mam mniej czasu wolnego i półtorej godziny angielskiego dodatkowego, a w weekendy czas z tatą, nie mama na nic czasu.
          Już teraz muszę was zmartwić i przeprosić, niestety nie umiem myśleć inaczej.
Po prostu jestem beznadziejna i do niczego się nie nadaję, taka prawda. Jestem zbyt wrażliwa. Dzisiaj w szkole moja klasa robiła otrzęsiny(kocenie) przebieraliśmy się w letnie stroje, więc wzięłam piłkę do wody. Po otrzęsinach z koleżankami siedziałyśmy na korytarzu i odbijałyśmy piłkę. Jedna z koleżanek nie odbiła i piłka poleciała prawie na drugi koniec korytarza, zabrał ja taki chłopak z mojej klasy (porostu idiota!) i nie chciał jej oddać, zaczęłyśmy się z nim kłócić, a on nie chciał oddać mi piłki, trzymała ją całą lekcję. Gdy zaczęła się lekcja ja porostu się rozpłakałam, z powodu piłki, miałam łzy w oczach!!! Prawie nikt tego na szczęście nie zauważył, a ten idiota po lekcji oddał piłkę. Z powodu piłki się rozpłakałam!!! To raczej nie jest normalne!!!
Często czuję się samotna, nawet w szkole, gdzie są moje koleżanki, często czuję się jak piąte koło u wozu. One mnie nie rozumieją, nie wiedzą co teraz przeżywam, widuję mojego tatę tylko w weekend! Na szczęście nie robią mi wyrzutów, że się nie widujmy. Wiecie, trudno jest powiedzieć koleżanką, że mój tata musi mieszkać w Warszawie... powiedziałam tylko jednej przyjaciółce...

Już nie wiem co mam robić!