Opowiadanie :)

Proszę napiszcie czy wam się podoba i co byście jeszcze zmienili! :)

„Nienawidzę tego miejsca, nie cierpię  Windrose, chcę stąd wyjechać!

 Czasami chciałabym zamienić się z niektórymi osobami np. Emily. Zobaczyć jak to jest być popularną. Dowiedzieć się jakie to uczucie, gdy wszyscy chcą się z tobą przyjaźnić i cię uwielbiają. Może dziwne, ale gdy jesteś sobą to albo jesteś dla innych niewidzialna, albo cię nienawidzą. Jednak gdy się zmienisz to może i cię polubią, ale wtedy nie będziesz już wiedział kim jesteś, kim byłeś, a tym bardziej kim masz być. Już nie ma ciebie, jest tylko nędzna kopia, wersja wymyślona przez innych, przez twoich "przyjaciół"

 Z jednej strony  Windrose to wspaniałe miejsce, bo tu się wychowałam,  jednak nie ma tu miłych ludzi, może i jest to mała wioska i wszyscy się znają, ale i tak obgadują cię za plecami, po prostu cię nienawidzą. Nie wiem co takiego im zrobiłam, tym bardziej  Emily, jeszcze w pierwszej klasie podstawówki byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami. To było aż osiem lat temu, a wydaje się jakby to było wczoraj. Teraz, już siedem lat mnie nienawidzi, robi wszystko, żebym była pośmiewiskiem i jak na razie niestety to się jej udaję."

-Kochanie!- Samantha usłyszała głos swojej mamy, który wyrwał ją z głębokiego zamyślenia.

Sam, jak nazywali ją członkowie rodziny i osoby w szkole, przetarła śliczne oczy i przeciągnęła się. Zamknęła pamiętnik i spojrzała na zegarek, była godzina 10.00. Wstała,  wyjrzała na dwór, była ładna pogoda, świeciło słońce, ale z pewnością był mróz, trawa była pokryta szronem. Zobaczyła biegające dzieci, wszyscy byli bardzo szczęśliwi. Smutna odwróciła się, zobaczyła swoje zdjęcia. Musiały być stare, bo była na nich Emily. Było to na 6 urodzinach Samanthy. Dziewczyna wyglądała ślicznie, miała na sobie piękną, różową suknie, ciemną karnacje, kręcone, jasne, brązowe włosy i te hipnotyzujące, morskie oczy. Teraz wyglądała inaczej, jej włosy ściemniały, skóra zbladła, a uśmiech zniknął, jedyne co zostało po tamtej dziewczynie to te cudowne oczy. Sam ubrała się w brązową sukienkę i uczesała włosy w ładnego, wysokiego koka, na twarz spadał jej tylko jeden kosmyk. Wyszła z pokoju i zeszła na dół po drewnianych schodach prosto do kuchni. Zobaczyła swoją blondwłosą matkę jedzącą śniadanie.

-Cześć skarbie, wreszcie zeszłaś na dół-powiedziała mama.

-Hej mamo, Rosaline już wstała?

-Tak, twoja siostra już od godziny biega na dworze.

-Przecież ona jest już w 5 klasie, ma 11 lat i jeszcze bawi się ze znajomymi, to takie dziecinne.

-A ty Samantha jesteś w 2 klasie gimnazjum i masz dopiero 14 lat, a nic nie robisz, tylko siedzisz i albo czytasz książki, albo piszesz coś w tym swoim pamiętniku. Naprawdę, aż tak jest tu ci źle?

-Mamo, wiesz, że nie lubię tego miasta, chciałabym się stąd wyprowadzić jak najszybciej.

-Dobrze, ale przecież tu jest twój dom. Rozmawiałyśmy już o tym, przecież zdecydowałyśmy, że wszystkie razem przeprowadzimy się do Cornflower, dopóki nie znalazłybyśmy tam domu, mieszkałybyśmy u babci, ale to dopiero jak ty skończysz gimnazjum, a Rosaline szkołę podstawową, chyba, że znajdę tam jakąś pracę.

-Ale, mamo! Ja nie lubię tego miejsca, nie mam tu żadnych znajomych.

-A Emily, byłyście najlepszymi przyjaciółkami?

-Tak, byłyśmy, teraz ona mnie nienawidzi. Uprzykrza mi życie gdzieś od 7 lat. Mówiłam ci już o tym!

-Dobrze, przepraszam, myślałam, że się pogodziłyście.

-Ja może wrócę do siebie-powiedziała Sam

-Kochanie, ja nie chciałam niczego złego powiedzieć

-Nieważne, naprawdę, zostawmy to.

Kiedy Samantha szła po schodach usłyszała, dzwonek do drzwi. Domyśliła się, że to Rosaline. Sam szybko wbiegła na górę, żeby przestraszyć siostrę. Po chwili siostra znalazła się u góry, tak jak myślała dziewczyna.

-Buuu!-krzyknęła

-Aaaa! Czy ty oszalałaś! Chciałaś, żebym tu umarła ze strachu!?-wrzeszczała Rosaline

-Przepraszam, ale naprawdę nie mogłam się powstrzymać. Prawie byś się wywaliła. Hahaha.

-To wcale nie było śmieszne.

-Oj, no przestań Rose, to było bardzo zabawne. Jak było na dworze?-Powiedziała śmiejąc się Sam

-Dobrze, możesz się przesunąć, bo chciałabym wejść do pokoju. Byłabym ci za to bardzo wdzięczna.

-Rosaline, nie obrażaj się na mnie.-odpowiedziała Samantha

Sam poszła do pokoju i włączyła muzykę.

-Ona nawet nie zna się na żartach!-powiedziała szeptem dziewczyna

-Samantha, Rosaline zejdźcie na chwilę na dół, musimy porozmawiać.-dziewczyny usłyszały głos matki dobiegający z dołu

-Już idę!-krzyknęły w tym samym czasie siostry schodząc na dół.

Gdy dziewczyny były już w salonie ich mama zaczęła rozmowę.

-Rose, czy ty naprawdę, tak jak siostra chcesz przeprowadzić się do Cornflower?

-Tak-odpowiedziała zaskoczona Rosaline

-Wiecie, ze jeżeli przeprowadzimy się tam to będziecie musiały mieć razem pokój?

-Tak, jakoś dałybyśmy sobie radę.-powiedziała ze śmiechem Sam

-Czyli obie bardzo chcecie się przeprowadzić do babci?-zapytała po raz kolejny matka

-Tak, bardzo-krzyknęły obie dziewczyny

-No dobrze, to muszę zacząć szukać pracy w  Cornflower.

-Naprawdę, przeprowadzamy się!-krzyknęła z niedowierzaniem Samantha

-Tak córeczko, naprawdę. Przemyślałam to i postanowiłam, że jak stąd wyjedziemy to będzie dla was i dla mnie lepiej.

-Dlaczego dla ciebie mamo?-zapytała zmartwiona Rosaline

-Nie, tak po prostu powiedziałam

-Mamo, nie kłam.-przerwała Samantha

-Dziewczynki, uwierzcie mi, nic się nie stało. Po prostu dawno nie widziałam waszej babci i tak naprawdę cieszę się z tego, że spędzimy z nią trochę czasu.

-No dobrze, załóżmy, że ci wierzymy.-powiedziała zdziwiona Sam
-A więc dobrze. Uzgodniłam już z babcią i obie postanowiłyśmy, że za tydzień wyjedziemy. Musimy już zacząć się pakować.

-Dobrze, to już biegniemy!-powiedziała ze śmiechem Rose

-Tylko pamiętajcie, że do babci jedzie się bardzo długo-krzyknęła kiedy dziewczyny biegły już po schodach

Tydzień minął bardzo szybko, rodzina cały czas się pakowała i przygotowywała do wyjazdu. Dzień przed wyjazdem, gdy wszystko było już gotowe do drogi. Siostry miały po raz ostatni pójść do szkoły w Windrose. Samantha już od czasu gdy otworzyła oczy była bardzo szczęśliwa. W drodze do łazienki przywitała siostrę całusem w policzek. Rosaline bardzo się zdziwiła, gdyż zazwyczaj już od samego rana kłóciła się z Sam, nie rozumiała dlaczego tak bardzo się zmieniła. Dziewczyny wesołe zeszły w tym samym czasie po schodach, od razu zobaczyły uśmiechniętą mamę i śniadanie stojące na ogromnym drewnianym stole.

-Niestety, stół musimy zostawić.-powiedziała ze śmiechem Elisabeth, matka dziewczyn

-Mamo, jesteś bardzo szczęśliwa. Czy coś się stało?-zapytała zdziwiona Samantha

-Tak, stało się bardzo wiele. Dziewczynki, wcześniej bardzo obawiałam się tego wyjazdu. Nie ukrywam, że nigdy nie lubiłam Cornflower, mam z nim wiele złych wspomnień z dzieciństwa, ale postanowiłam, że pojedziemy tam i zapomnę o tych wszystkich przeżyciach

-Mamo jakich przeżyciach?-zapytała zdziwiona Rose

-Nieważne, nie macie powodów, żeby się o mnie martwić. Jak przyjedziemy będę musiała spotkać się z moimi znajomymi, bardzo długo ich nie widziałam.

-Nigdy nie mówiłaś nam o swoich przyjaciołach.-powiedziała Rose

-Ogólnie, nie mówiłaś nam o swojej przeszłości- wtrąciła  Samantha

-Dziewczynki, to nie czas na rozmowy o przeszłości, teraz ważna jest nasza przyszłość.

-Masz rację mamo, musimy zbierać się do szkoły.-powiedziała stanowczo Rosaline

Siostry szybko usiadły do gotowego śniadania, już po chwili wesołe stały przed drzwiami żegnając się z mamą.

-Dalej się dziwie, że tak szybko zmieniła zdanie o wyjeździe.-powiedziała Sam od razu po wyjściu z domu

-Czemu? Przecież powinnaś się cieszyć…

-No tak, ale nasz matka nigdy nie zmienia tak szybko decyzji!

-Przestań o tym myśleć, zajmij się tym, że już jutro nas tu nie będzie.-rozkazała siostrze Rosaline

-A to co mama mówiła o tych swoich przeżyciach i znajomych, nigdy nam nie mówiła o swoich przyjaciołach!-upierała się Sam

-Samantha! Przestań już, przecież mama powiedziała, że nie mamy się martwić!

-Ale ty jesteś naiwna...-powiedziała starsza siostra

-O, zobacz już doszłyśmy do szkoły. Teraz się uśmiechnij, to ostatni dzień tutaj.-powiedziała Rosaline, żegnając się z siostrą